Wzorowa policjantka zabiła 9-letniego synka i siebie. Tajemnica morderstwa w lesie. "Kochała Wiktorka"

Tajemnicze zaginięcie Sylwii N. i jej 9-letniego syna Wiktora

Minęło już pięć lat od wstrząsającego dramatu, który poruszył całe środowisko policyjne w naszym kraju. 15 września 2020 roku ślad po 30-letniej funkcjonariuszce Sylwii N. nagle się urwał. Mundurowi błyskawicznie zorientowali się, że dzieje się coś niedobrego, ponieważ absencja kompletnie nie pasowała do charakteru ich koleżanki. Z opinii przełożonych jasno wynikało, że kobietę postrzegano dotąd jako niezwykle sumienną i zaangażowaną w swoje obowiązki policjantkę. Pracowała w pionie prewencji na komisariacie w wielkopolskim Swarzędzu, dysponując 6-letnim doświadczeniem w formacji. Andrzej Borowiak, reprezentujący wielkopolską policję, precyzował wówczas, że zakres jej działań obejmował obsługę zdarzeń drogowych, kolizji oraz rutynowych interwencji, a także kierowanie aktów oskarżenia do wymiaru sprawiedliwości. Kobieta dotychczas nigdy nie porzuciła służby bez zapowiedzi, jednak tamtego dnia ignorowała próby kontaktu, nie reagowała na telefony i nie poinformowała zwierzchników o swojej nieobecności. Ta nagła anomalia w jej nieskazitelnej karierze natychmiast zaalarmowała dowództwo jednostki.

Z dziennikarskich relacji opublikowanych na łamach "Super Expressu" wynikało, że poszukiwania rozpoczęto natychmiast i z pełnym zaangażowaniem całego zespołu.

- Była świetnie przygotowana do służby. Wysportowana, profesjonalna, oddana swojej misji. Ceniono ją nie tylko za umiejętności, lecz także za empatię i życzliwość wobec innych. Dlatego kiedy Sylwia nie pojawiła się w pracy, zdenerwowani funkcjonariusze od razu zaczęli jej szukać

Błyskawicznie na jaw wyszło, że akcja poszukiwawcza obejmuje nie tylko zaginioną 30-latkę, ale też jej 9-letniego syna Wiktora, stanowiącego dla niej absolutny sens życia. Napięcie wśród mundurowych rosło z każdą godziną, podczas gdy komunikaty przekazywane opinii publicznej były celowo zdawkowe i ograniczone do minimum. W przestrzeni medialnej mnożyły się spekulacje, a śledczy analizowali wielotorowo możliwe wersje wydarzeń, zakładając między innymi tragiczny wypadek drogowy, uprowadzenie lub atak osób trzecich. W jednostce nikt nie dopuszczał do siebie myśli, że zaginiona mogła samodzielnie zainicjować coś okrutnego. Rzeczywistość okazała się jednak brutalna i potwierdziła najbardziej dramatyczną ze wszystkich postawionych przez detektywów hipotez. Funkcjonariusze odnaleźli prywatne auto należące do Sylwii N., które stało porzucone w pobliżu zalesionego terenu w okolicach Środy Wielkopolskiej.

Postępowanie nadzorowane przez miejscową prokuraturę wykazało później, że mundurowa zaproponowała swojemu dziecku wspólną podróż samochodem, co prawdopodobnie było tylko pretekstem. Chłopiec bez cienia podejrzeń zajął miejsce pasażera, ufając swojej matce bezgranicznie. W trakcie jazdy 30-latka zdecydowała się zaparkować auto w głębi lasu, gdzie z dala od ludzkiego wzroku wyciągnęła pistolet wydany jej przez formację. Najpierw oddała śmiertelny strzał do bezbronnego Wiktora, a chwilę później skierowała lufę w swoją stronę, ostatecznie kończąc również własne życie.

Jak oficjalnie potwierdzał w tamtym czasie prokurator Łukasz Wawrzyniak, reprezentujący Prokuraturę Okręgową w Poznaniu, przyczyny zgonu były jednoznaczne i wstrząsające.

- Biegły stwierdził u nich urazy czaszkowo-mózgowe, które doprowadziły do zgonu

Biegli sądowi po przeprowadzeniu szczegółowej autopsji całkowicie rozwiali wątpliwości pracujących na miejscu techników, potwierdzając makabryczny przebieg zdarzeń. 9-latek stracił życie na skutek postrzału w skroń z broni służbowej, natomiast 30-latka wymierzyła ładunek prosto w swoją głowę. Okrutny widok, jaki ukazał się oczom poszukujących ich policjantów, na zawsze wyrył się w ich pamięci jako trauma. Jakakolwiek pomoc medyczna była całkowicie bezcelowa, gdyż obydwa ciała spoczywające w rozległej plamie krwi były już martwe. Wśród znajomych z pracy zapanowała głęboka żałoba i niedowierzanie, a w głowach wszystkich uczestników akcji nieustannie rezonowała wątpliwość dotycząca motywów tego krwawego czynu.

Rozpacz po śmierci 9-letniego Wiktora. Babcia chłopca zabiera głos

Zaraz po ujawnieniu makabry przedstawiciele redakcji "Super Expressu" skontaktowali się z krewnymi zmarłej funkcjonariuszki, którzy w ogromnym szoku skomentowali te drastyczne wydarzenia. Rodzina nie potrafiła ukryć gigantycznego bólu i całkowitego zdruzgotania obrotem spraw. Pani Stanisława, będąca babcią zamordowanego 9-latka od strony jego ojca, podzieliła się swoimi świeżymi, pełnymi rozpaczy emocjami.

- Jeszcze kilka dni temu widziałam mojego wnuczka, był taki zadowolony. Nie mogę tego pojąć

Działania organów ścigania w sprawach dotyczących własnych kadr standardowo objęte są ścisłą blokadą informacyjną. Z ustaleń dziennikarzy wynikało jednak, że na horyzoncie nie było widać zwiastunów nadciągającej rzezi, chociaż biografia 30-latki obfitowała w skomplikowane epizody osobiste. Zakończyła ona relację z ojcem Wiktora, notowanym przez wymiar sprawiedliwości, by ostatecznie przejąć rolę samotnej matki. Mimo tego rozstania, wciąż utrzymywała pozytywny kontakt z dziadkami chłopca, którzy pomagali w opiece nad małoletnim. Sfera sercowa policjantki wciąż jednak generowała rozczarowania, gdyż jej kolejna relacja miłosna zakończyła się tuż po oświadczynach. Co więcej, z nieoficjalnych źródeł wynikało, że dom rodzinny mundurowej dotknęło wcześniej inne nieszczęście – jej rodzony brat również odebrał sobie życie. Pomimo tak gigantycznego bagażu doświadczeń, kobieta zaciskała zęby, chcąc zapewnić swojemu dziecku jak najlepszą przyszłość.

W rozmowach z przedstawicielami prasy, znajomi 30-latki chętnie opowiadali o jej gigantycznej zażyłości z synem.

- Była bardzo dobrą matką, a chłopak był dla niej najważniejszy

Przyjaciele z otoczenia rodziny bez cienia wahania uzupełniali ten obraz jeszcze jedną, bardzo wymowną opinią.

– Wiktor był jej całym światem

Wysiłki detektywów dążących do rozwikłania motywacji 30-latki ostatecznie spełzły na niczym i dokładne tło tej leśnej rzezi pozostaje białą plamą. Postępowanie nie wykazało, by ktokolwiek ingerował w wolę kobiety, nakłaniał ją do zbrodni czy pomagał w akcie desperacji. Skrupulatne działania zespołu dochodzeniowego okazały się jałowe, nawet pomimo zlecenia licznych opinii biegłych oraz przesłuchania 97 świadków, w tym części z nich po kilka razy. Pod lupę wzięto dodatkowo służbowe akta spraw prowadzonych przez funkcjonariuszkę, lecz i ten trop okazał się ślepym zaułkiem. Przedstawicielka konińskiej prokuratury, Ewa Woźniak, na łamach "Super Expressu" bezradnie przyznała, że śledztwo trzeba było ostatecznie całkowicie zamknąć. Nigdy nie zdiagnozowano precyzyjnego impulsu, który pchnął matkę do pociągnięcia za spust.

Brak listu pożegnalnego. Tajemnica śmierci Sylwii N. i Wiktora

Zmarła mundurowa nie sporządziła żadnej notatki tłumaczącej swój dramatyczny krok, a o swoich mrocznych zamiarach i rozterkach nie zająknęła się żadnej bliskiej osobie. Całokształt sytuacji mógł sugerować całkowicie nagły, afektywny charakter tej decyzji. Z drugiej strony nie można było wykluczyć precyzyjnego harmonogramu zdarzeń, przygotowywanego w tajemnicy przez wiele tygodni. Nikt nie wie, czy w drodze do lasu nastąpił punkt krytyczny wyzwalający ostateczny plan, ani tym bardziej, z jakiego powodu ofiarą tego dramatu musiał paść kompletnie nieświadomy zagrożenia dziewięciolatek. Te kluczowe wątpliwości towarzyszyły wszystkim od pierwszych minut po odnalezieniu ciał, jednak akta sprawy milczą na ten temat do dziś.

Ciała 30-latki oraz jej zamordowanego dziecka spoczęły w jednym grobie, dzieląc wspólną trumnę. Ceremonię pogrzebową poprowadził miejscowy kapłan, który wprost poprosił żałobników o wstrzymanie się od jakichkolwiek surowych osądów nad zmarłą matką. Duchowny z powagą wygłosił słowa, które miały złagodzić gniew.

- Teraz wspominamy nasze ostatnie rozmowy i gesty. Patrzymy w klisze swojej pamięci. Okazuje się, że w życiu nie wszystko jest tak, jak byśmy chcieli

Zgromadzeni przed kamerami mieszkańcy w pełni solidaryzowali się z potrzebą zachowania pamięci o ofiarach, wyrażając to w krótkich słowach.

– Nie zapomnimy o nich

Tuż przed tragicznym finałem, podczas ostatniego weekendu, dziewięciolatek nocował u swojej babci, a pani Stanisława nie zauważyła w jego zachowaniu niczego, co mogłoby zwiastować nieszczęście. Dziecko bawiło się i funkcjonowało jak w każdy inny, zwykły dzień. Starsza kobieta ze łzami w oczach opisała moment rozstania.

– Gdy Sylwia po niego przyjechała, też zachowywała się normalnie. Co się stało w tamtym lesie? Nie wiem. Zabrali tajemnicę do grobu

Apel sołtysa i szok w wielkopolskiej policji po śmierci funkcjonariuszki

Lawina spekulacji narastająca wśród lokalnej społeczności zmusiła do interwencji przedstawiciela władz samorządowych, który chciał uciąć krążące po wsi szkodliwe domysły. Za pośrednictwem internetu głos zabrał pan Mateusz Ciołek, publikując wezwanie skierowane do sąsiadów.

– Na prośbę rodziny, sołtys i Rada Sołecka wydali oświadczenie następującej treści: zwracamy się z prośbą do mieszkańców o zaprzestanie rozsiewania plotek związanych z tym wydarzeniem i pozwolenie bliskim w spokoju przeżywać żałobę

Chociaż w oficjalnych dokumentach z postępowania na próżno szukać racjonalnego uzasadnienia zdarzeń, zakulisowe rozmowy sugerowały ogromny ciężar zawirowań prywatnych, z którymi mierzyła się Sylwia N. Głównym punktem zapalnym miały być nieudane relacje i kompletny brak stabilizacji uczuciowej. Emocji nie ukrywał młodszy inspektor Andrzej Borowiak, który skomentował sprawę w mediach.

– Nie możemy zrozumieć, dlaczego doszło do tej tragedii

Oficer prasowy dodał też bardzo przejmującą konstatację, zdradzając głęboki żal środowiska policyjnego.

- Wydaje nam się, że gdyby nasza koleżanka podzieliła się z kimkolwiek swoimi osobistymi problemami, to być może udałoby się uratować życie jej i jej syna

Wszystko wskazuje na to, że rzeczywiste kulisy tej wstrząsającej egzekucji w wielkopolskim lesie pozostaną zagadką na zawsze, a akta sprawy obrosną jedynie kurzem w policyjnych archiwach.